Ο Παναθηναϊκός έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στον ελληνικό αθλητισμό ακόμα και σε ομάδες που δεν έχουν τα χρώματα ή το σήμα του.
Ο Ατρόμητος Αθηνών ιδρύθηκε το 1923 (και επίσημα το 1924-25) από φανατικούς φι λάθλους και μέλη του Παναθηναϊκού, όπως οι Σταθόπουλος, Πέττας, Μανιάτης, Συνοδινός και Περαντάκος. Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του, λειτουργούσε ως ανεπίσημη ομάδα που είχε ως κύριο ρόλο της την εξεύρεση ταλέντων για το Τριφύλλι.
Έδρα του ήταν η πλατεία Βικτωρίας, ενώ συχνά χρησιμοποιούσε και το γήπεδο της Λεωφόρου. Πολλοί ανερχόμενοι ποδοσφαιριστές «μαθήτευσαν» πρώτα στον Ατρόμητο, προτού εγγραφούν στις δυνάμεις του Παναθηναϊκού. Δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο συλλόγων αποτελούσε ο εκ των ιδρυτών της ΕΠΟ Ευάγγελος Σταμάτης, ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής των «πρασίνων» (αργότερα, στα χρόνια της Κατοχής, διετέλεσε πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής του Τριφυλλιού) και ταυτόχρονα, διοικητικό στέλεχος του Ατρομήτου.
Τον Ιούνιο του 1926, ο Ατρόμητος εξέφρασε την επιθυμία να συγχωνευθεί με τον Παναθηναϊκό. Ωστόσο, το Τριφύλλι απάντησε αρνητικά, αφού ουδέποτε ενδιέφερε τον Σύλλογο Μεγάλο οποιαδήποτε προοπτική συγχώνευσης με άλλες ομάδες.
Το 1932, όταν οι πάλαι ποτέ φιλικές σχέσεις Παναθηναϊκού-Ατρομήτου διακόπηκαν, ο σύλλογος της πλατείας Βικτωρίας αναγκάστηκε να «μετακομίσει» στο Περιστέρι, καθώς στην Αθήνα ήταν αδύνατον να βρει σταθερό πυρήνα φιλάθλων. Και αυτό επειδή σχεδόν όλοι οι υποστηρικτές του ήταν ταυτόχρονα, πάνω απ’ όλα, παναθηναϊκοί. Στο πέρασμα των ετών, συναντάμε πολλούς κοινούς παίκτες στον Παναθηναϊκό και τον Ατρόμητο. Σίγουρα, όμως, οι δύο γνωστότεροι είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης και ο Όσκαρ Αλβαρέζ.
