Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος παρουσιάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που υπηρέτησαν το «τριφύλλι» από διαφορετικά σημεία εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων
Μία μορφή που έχει τη δική της ξεχωριστή θέση στο πάνθεον της παναθηναϊκής ιστορίας ήταν ο Γεώργιος Χατζόπουλος. Ένας από τους πλέον διάσημους έλληνες ζωγράφους ο οποίος μάλιστα διατέλεσε και πρόεδρος του Παναθηναϊκού το χρονικό διάστημα 1920-21 . Αν και το πέρασμα του ήταν σύντομο εντούτοις κατάφερε μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα να δώσει στον Παναθηναϊκό… φυσιογνωμία καθώς ήταν αυτός που φιλοτέχνησε το «τριφύλλι» ως έμβλημα του Συλλόγου ενώ παράλληλα προσέφερε τα μέγιστα ώστε να βρει ο Σύλλογος χώρο για γήπεδο.
Η συμβολή του διαχρονικού πράσινου μέλους ήταν καθοριστική ώστε να πάρει ο ΠΑΟ τον χώρο που βρισκόταν στην περιοχή Περιβόλα αφού προώθησε το θέμα τόσο στον Γεώργιο Τσόχα όσο και τον πρίγκιπα Νικόλαο και κατόρθωσε να πάρει το πολυπόθητο …πράσινο φως.
Ο Γεώργιος Χατζόπουλος γεννήθηκε το 1859 στην Πάτμο ενώ σπούδασε στην Αθήνα και στο Μόναχο όπου μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαος Γύζη από το 1883 έως το 1887, χρονιά της επιστροφής του στην Ελλάδα. Από το 1890 έκανε εκθέσεις στην Αθήνα και την Πάτρα ενώ ήταν καθηγητής ιχνογραφίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 1891 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων.
Το 1896 εκθέτει στο Ζάππειο θαλασσογραφίες ενώ έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και την Αλεξάνδρεια. Το 1906 διορίζεται μόνιμος συντηρητής στην Εθνική Πινακοθήκη ενώ ορισμένα από τα έργα του εκτίθενται ακόμα στο συγκεκριμένο μέρος.
Συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους έλληνες τοπιογράφους του τέλους του 19ου και των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα αγνοώντας τις ακαδημαϊκές μορφοπλαστικές επιταγές της εποχής.
Σε συνέντευξη του το 1911 υπεραμύνεται της διδασκαλίας της ζωγραφικής στο ύπαιθρο, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και αναφέρει ότι συντέλεσε στην ανεξαρτητοποίηση της Σχολής Καλών Τεχνών από το Πολυτεχνείο.
Η φήμη του πάντως ως συντηρητή ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα αφού το 1921 κλήθηκε στο Βουκουρέστι προκειμένου να συμβάλει στην αποκατάσταση παλαιών πινάκων του μουσείου της Ρουμανικής πρωτεύουσας επειδή τους είχε καταστρέψει Γερμανός συντηρητής έργων τέχνης.
Έφυγε από τη ζωή το 1935 στην Αθήνα αφήνοντας μία για πάντα τη…στάμπα του στον Σύλλογο.
