Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Ο Καθένας έχει τη δική του φιλοσοφία για το τι είναι το Ποδόσφαιρο. Εμείς κάναμε μια έρευνα για να δούμε ποιος εφεύρε το ποδόσφαιρο. Μπορεί να διαφέρει από τις άλλες εφευρέσεις (Τηλέφωνο, τηλεόραση,…) αλλά αυτός που έκανε την αρχή  στη σημερινή εποχή θα έπρεπε να λατρεύετε σα θεός από όλους εμάς.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΙΣ

    Από την αρχαιότητα πολλά είδη αθλημάτων αναδείχθηκαν μέσα σε όλα είναι και το ποδόσφαιρο όπου  εμπνεύστηκε, πήρε μορφή και τελειοποιήθηκε. Πριν από 3400 χρόνια στη χώρα που γνωρίζουμε σαν Μεξικό, οι μεσοαμερικάνοι παίζανε το πρώτο ομαδικό παιχνίδι χρησιμοποιώντας μια μπάλα φτιαγμένη από ελαστικό. Ήταν παιχνίδι που αργότερα οικειοποιηθήκαν και οι Μάγια. Γιατί για αυτούς η μπάλα συμβόλιζε τον ήλιο. Τη δύναμη του τη γονιμότητα του. Σαν προμήνυμα για την βίαια και σκοτεινή ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο αρχηγός των ηττημένων θυσιάζονταν στους θεούς.

   Οι Κινέζοι ήταν πιο απλοί. Το τσου-σου ένα δημοφιλές άθλημα της δυναστείας των Χαν γιόρταζε τη ζωή και όχι το θάνατο όπως κάνανε οι Μάγια. Το 136 π.χ ο Λι Γιού τοπικός ποιητής είπε ότι η μπάλα είναι στρογγυλή και το γήπεδο τετράγωνο όπως ο ουρανός και η γη. Η μπάλα πετάει πάνω από εμάς όπως ο ήλιος όσο οι 2 ομάδες αντιμετωπίζουν η μια την άλλη.  

  Το παιχνίδι αυτό μεταδόθηκε στην Ιαπωνία και πήρε το όνομα Κεμάρι.

Το Κεμάρι ήταν πιο τελετουργικό από το ανεπίσημο παιχνίδι που αναπτύχθηκε αργότερα. Συγκεκριμένα 6-8 άτομα έπαιζαν μαζί και κανένας δεν έχανε ούτε κέρδιζε.  

   Οι Ρωμαίοι είδαν τα παιχνίδια σαν περιορισμένη εχθροπραξία μια πάλη πολύ συχνά μέχρι θανάτου. Οι αθλητές δεν παίζανε παιχνίδια με μπάλα παρά μόνο για προπόνηση. Το παιχνίδι που έπαιζαν πιο πολύ λέγονταν “Χαρποστούμ” ήταν ένα παιχνίδι που ήξεραν από τους Έλληνες. Οι κανόνες του ήταν οι εξής. Μοιραζόντουσαν σε 4 γραμμές τους Αστάτι, τους Βελίτι τους Πριντσίπι και τους Τρεάρι, 4 γραμμές που αργότερα γίνανε οι επιθετικοί , οι μέσοι, οι αμυντικοί και ο τερματοφύλακας.  

   Αυτό το παιχνίδι πήγε στη Βρετάνια κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Δεν είναι γνωστό αν τα άρχισαν ή αν επηρέασαν τα ήδη υπάρχοντα παιχνίδια του νησιού, αλλά είναι άγνωστο ότι 1000 χρόνια αφού έφυγαν οι Ρωμαίοι, οι Βρετανοί έπαιζαν αρκετά παιχνίδια με μπάλα και περισσότερο τα παιχνίδια του λαϊκού ποδοσφαίρου. Συνήθως παιζότανε την τελευταία αποκριά ή τα Χριστούγεννα και το νέο έτος. Τα παιχνίδια αυτά ήταν γεμάτα τελετουργίες. Η πραγματική του προέλευση σκεπάζεται από έναν από τους παλαιότερους φρικιαστικότερους και πιο γνωστούς μύθους, ότι οι πρώτες μπάλες ήταν ανθρώπινα κεφάλια. 

   Το 1314 ο Εδουάρδος ο Β’ απαγόρευσε το ποδόσφαιρο στο Λονδίνο, αφού ισχυρίστηκε ότι γίνεται μεγάλος θόρυβος στην πόλη από το κυνήγι μεγάλων μπαλών απ’ όπου πολλά κακά μπορούν να συμβούν. Διατάσσουμε κι απαγορεύουμε να παίζεται αυτό το παιχνίδι στο μέλλον στην πόλη. Οι απόγονοι του Εδουάρδου ήταν το ίδιο διώκτες. Ο Ερρίκος Ε’ εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον του ποδοσφαίρου όπως το ίδιο έκανε και ο Ερρίκος ο Ζ΄ που πίστευε ότι απασχολούσε τους νεαρούς άντρες από την τοξοβολία τους. Παρόλα αυτά κανείς τους δεν μπόρεσε να σταματήσει τους ανθρώπους να παίζουν ποδόσφαιρο.  

   Το 19 αιώνα το ποδόσφαιρο δέχτηκε ένα μοιραίο χτύπημα , το χτύπημα αυτό δεν ήταν ενέργεια κάποιου ανθρώπου αλλά μηχανής. Συγκεκριμένα δεν μπορείς να έχεις παλιά παιχνίδια να παίζονται σε ένα προβιομηχανικό περιβάλλον , δεν μπορεί να παίζονται παλιά παιχνίδια στα μεγάλα αναπτυσσόμενα αστικά βιομηχανικά κέντρα, έτσι οι πόλεις περνούν νομοθεσίες και νόμους για να σταματήσουν το παλιό παραδοσιακό παιχνίδι να παίζεται στους δρόμους. Αυτός είναι ένας νέος κόσμος όπου το ποδόσφαιρο πρέπει να βρει  ένα νέο μέρος να μπορεί να παιχτεί.

   Έτσι εκεί που το παλιό λαϊκό παιχνίδι θεωρείται νεκρό έρχονται σωτήρια τα ιδιωτικά σχολεία της Αγγλίας και το σώζουνε, καθόλου τυχαία όμως αφού και αυτά κοιτούσαν να σωθούνε τα ίδια.

   Συγκεκριμένα, Τη δεκαετία του 1850 τα περισσότερα σχολεία υπέφεραν από τις εγγραφές και τους βίαιους μαθητές. Οι μαθητές αυτοί στασίαζαν, καίγανε τάξεις, επιτίθονταν στον κόσμο. Οι καθηγητές οι περισσότεροι ήταν ιερωμένοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν, έτσι αναδύθηκε μια φόρμα κοινωνικού ελέγχου . Η διαδικασία ήταν να εκμεταλλευτούνε όλη την ενέργεια που είχανε οι χούλιγκαν αυτοί και να τους μετατρέψουνε σε ήρωες . Η ουσία αυτής της αναμόρφωσης δεν ήταν τίποτα άλλο , αλλά το γήπεδο. Δηλαδή, αν τους εξουθένωνες στα γήπεδα  δεν θα ήταν διατεθειμένοι να βγάλουν το άχτι τους, στους χωριανούς ή τους κατοίκους της πόλης. Η θρησκεία έγινε η ραχοκοκαλιά της αθλητικής επανάστασης και ονομάστηκε Μυϊκός Χριστιανισμός. Το πιστεύω ότι ο αθλητισμός ήταν μια χρήσιμη πλευρά της θρησκευτικής εκπαίδευσης ότι ένα γερό κορμί έχει ένα γερό μυαλό και ότι το δίκαιο παιχνίδι και η ομαδική δουλειά στο γήπεδο προβίβαζε την ηθική καρτερία.

   Κάθε σχολείο ανέπτυξε τη δική της έκδοση ποδοσφαίρου, μερικά όπως το Harlow ήταν υπέρ του παιχνιδιού με λακτίσματα . Άλλα όπως ήταν η σχολή Ράγκμπι επέτρεπε να πιάνεις τη μπάλα με τα χέρια και να τρέχεις προς το αντίπαλο τέρμα. Αυτή η διαφορά ήταν η αρχή του σύγχρονου παιχνιδιού. Επειδή τα παιδιά αυτά πηγαίνανε στο πανεπιστήμιο και θέλανε να συνεχίζουν να παίζουν έπρεπε να οδηγηθούνε στην ενιαία κωδικοποίηση του ποδοσφαίρου.  

   Στις 26 Οκτωβρίου του 1863, 11 ομάδες συναντήθηκαν στην Ταβέρνα του ελευθεροτέκτονα για να συζητήσουν τους παγκόσμιους κανονισμούς του ποδοσφαίρου. Με τη συμφωνία να αποκαλούνται Ποδοσφαιρικός Συνεταιρισμός φτάσανε σε αδιέξοδο, οι υποστηριζόμενοι των κώδικα του Ράγκμπι αντιτίθεντο σε οποιαδήποτε κανόνα που να απαγορεύει πιασίματα και καλαμιές, μια δυσκολία στην ικανοποίηση αυτών που ήθελαν να δούνε ένα παιχνίδι με λακτίσματα.

 Το αδιέξοδο έσπασε στις 8 Δεκεμβρίου όταν τα χτυπήματα στο καλάμι και τα πιασίματα απαγορεύτηκαν. Ήταν μια απόφαση που άφησε το ποδόσφαιρο με 2 κώδικες , τον Ποδοσφαιρικό Συνεταιρισμό και το Ράγκμπι. Μετά την ίδρυση του Π.Σ οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν εύκαμπτοι. 

   Μπορεί ο Π.Σ να διαχωρίστηκε από το Ράγκμπι, αν όμως ρωτάγαμε έναν παίκτη του 1860 ή 1870 σε ποιο άθλημα ανήκει δεν θα παίρναμε απάντηση αφού στα παιχνίδια οι ίδιοι κανονίζανε τους όρους. Για παράδειγμα μπορεί το Α’ Ημίχρονο να παίζανε μόνο με λακτίσματα και στο Β Ημίχρονο Ράγκμπι ή ο αριθμός των παικτών να ήταν 11, 13, 18 ή και 20 παίκτες. Αυτή η σύγχυση γινόταν ακόμη πιο έντονη όταν συναντιόντουσαν ομάδες από την Αγγλία με ομάδες της Σκωτίας όπως η Queens Park Rangers η μεγαλύτερη ομάδα της Σκωτίας .

   Για τα παιδιά του σχολείου το ποδόσφαιρο ήταν απλά διασκέδαση. Το ποδόσφαιρο είχε ανάγκη από έναν οραματιστή. Ο Charles Alcon είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην αρχή του ποδοσφαίρου, αυτός οργάνωσε το κύπελο FA  που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1871. Η σημαντικότητα του FA Cup  είναι πολύ καθαρή, περνάει το στοιχείο του ανταγωνισμού. Η επιτυχία του πρώτου FA Cup έπεισε τον Charles Alcon να οργανώσει το πρώτο διεθνές ματς. Την ημέρα του Αγ. Ανδρέου το 1872, 4000 άτομα μαζεύτηκαν να δουν το ματς μεταξύ της Αγγλίας και της Σκωτίας. Το παιχνίδι αυτό αποδείχθηκε πρόχειρο μιας και οι παίκτες δεν είχαν ομοιομορφία στο ντύσιμο παρά μόνο φοράγανε διαφορετικά καπέλα. 

   Η εμφάνιση του σιδηροδρόμου ήτανε πολύ σημαντική στη διάδοση και τη λειτουργία του ποδοσφαίρου. Δεν θα μπορούσες να έχεις δομές εθνικής κατηγορίας χωρίς το σιδηρόδρομο. Με τις ομάδες να ταξιδεύουν σε μήκος και πλάτος της χώρας εκεί όπου υπήρχαν λιγότεροι υποστηρικτές του αθλήματος. Τα ταξίδια αυτά θα ήταν αδύνατο να γίνουν χωρίς τη βοήθεια του σιδηρόδρομου. Μέσα στο 2^ο μισό του 19 αιώνα, το ποδόσφαιρο ήταν παρασιτικό, τρεφόμενο από την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της τεχνολογίας. Σαν αποτέλεσμα νέες ομάδες ξεφύτρωσαν στην Αγγλία απορροφώντας παίκτες και διευθυντικούς παράγοντες. 

   Πολλές ομάδες αναδύθηκαν στα 1880 και 1890, πολλές από αυτές διατηρούν το όνομα τους ακόμη και σήμερα. Τα μέλη τους συνέρχονταν σε μια Pub και αποφάσιζαν να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου. Οι άντρες  για παράδειγμα μιας εταιρίας σιδηροδρόμου την Manchester United αποφάσισαν να φτιάξουν μια ομάδα, γενικότερα όλα τα ιδρύματα που είναι βασικά για την εργατική τάξη φτιάξανε νέες ποδοσφαιρικές ομάδες. Στην αρχή οι ομάδες ήταν νομαδικές, φτιαχνόντουσαν τη μια και την άλλη διαλυόντουσαν. Όταν όμως ο κόσμος άρχισε και μαζεύονταν για να δούνε ένα ματς οι ομάδες αναγκαζόντουσαν να βρουν μόνιμη στέγη, για παράδειγμα η Aston Villa νοίκιασε ένα οικόπεδο από έναν χασάπη για 5 λίρες το χρόνο. Ο χασάπης σύντομα κατάλαβε ότι είχε κάτι σημαντικό στα χέρια του γιατί τον επόμενο χρόνο το έκανε 8 λίρες το χρόνο, Αυτό που μπόρεσαν να κάνουν είναι να σηκώσουν φράχτη και να βάζουν τον κόσμο να πληρώνει είσοδο. Όταν όμως μπορείς και χρεώνεις τον κόσμο για να σε δει , αυτό σημαίνει ότι έχεις ασφάλεια, σημαίνει ότι μπορείς να βγάλεις αφίσες να λες ότι θα παίξεις την τάδε ήμερα εναντίον της δείνα ομάδας. Όπως η Βίλα, ομάδες από τον Βορρά και την κεντρική χώρα, δυναμώνανε και άρχισαν να είναι σοβαρή πρόκληση για το κύπελο FA. Από το 1871 είχε παραμείνει αποκλειστικότητα των ερασιτεχνικών ομάδων της Αγγλίας του νότου μα το 1883 όλα αλλάξανε. Αν κάποιο περιστατικό συνοψίζει την ώρα της μεταβολής της δύναμης του ποδοσφαίρου στην εστία του ενδιαφέροντος είναι ο τελικός του Κυπέλου όπου η ομάδα της Blackburn νίκησε Old Estonians. Για 10 χρόνια οι ομάδες των ιδιωτικών σχολείων κερδίζανε το κύπελο FA και μετά σαν αρχή της δεκαετίας το 1880 έρχεται η Blackburn η οποία αποτελούνταν από εργάτες και νικήσανε τους Old Estonians παίρνοντας το κύπελο από τους ιδρυτές του, τους παλιούς μαθητές του ιδιωτικού και το πήραν πίσω στο Βορρά. Αυτή η ήττα μπορεί να σημάδεψε το τέλος της κυριαρχίας των ιδιωτικών σχολείων στο γήπεδο, μα εκτός αυτού, υπήρχε και μια μεγάλη μάχη να κερδισθεί ο Σ.Π διοικούτανε από μια ελίτ της υψηλής τάξης, όπου οι αυστηρές ερασιτεχνικές παραδόσεις δε συμβιβάζονταν με το επαγγελματικό παιχνίδι που εισέβαλε σιγά σιγά.

   Από εκεί και μετά όλες οι ομάδες θέλανε να κατακτήσουν το κύπελο και αρκετές άρχισαν να πληρώνουν παίκτες ώστε να ενισχυθούν. Κάποιες μάλιστα όπως η Preston έφερε και παίκτες από τη Σκωτία. Αυτό ο Σ. Π το θεωρούσε παράνομο αλλά οι ομάδες ισχυρίζονταν ότι δεν τους δίνανε χρήματα αλλά σπίτι και δουλειά. Ο Σ.Π δεν μπορούσε πλέον να σταματήσει την αυξάνουσα ροή προς τον επαγγελματισμό και το 1885 το επικύρωσε. Ο William McGregor, μέλος της επιτροπής της Aston Villa άρχισε συνάντηση για να συστηθεί  πρωτάθλημα το 1888. Βασισμένοι σε 12 ομάδες από την κεντρική χώρα και το βορρά. Τα πρώτα ματς δεν ήταν και τόσο επιτυχημένα. Η Acrington έφτασε μια ώρα αργότερα στο παιχνίδι με την Everton, ενώ η Stooun  εμφανίστηκε στο Preston με 9 παίκτες. Ένας έχασε το τρένο ενώ ο άλλος υπέγραψε σε άλλη ομάδα. Η Preston North End ήταν η πρώτη Πρωταθλήτρια Λίγκας στον κόσμο, κερδίζοντας τον τίτλο αήττητη. Η Λίγκα εκτίναξε στα ύψη την αγάπη για το ποδόσφαιρο, τόσο πολύ που για πολλούς έγινε σημείο εστίασης για την ύπαρξη τους και τα επόμενα χρόνια τα γήπεδα φυτρώνανε σαν μανιτάρια. 

   Το ποδόσφαιρο μεγαλώνει εντυπωσιακά όχι μόνο στη Βρετανία πριν το 1914 μα φυτρώνει στη Δ. Ευρώπη τη Ν. Αμερική κι αλλού. Η μαζική έξοδος ειδικευμένης βρετανικής εργασίας στα νέα βιομηχανικά κέντρα καθιέρωσε το παιχνίδι σε όλη την Ευρώπη. Οι περισσότερες χώρες αφομοίωσαν το παιχνίδι με χαρά. Όμως στη Γερμανία με παγκόσμιες φιλοδοξίες όπως οι δικές τους το ποδόσφαιρο το είδανε καχύποπτα. Μετά τον πόλεμο και την αντικατάσταση της κυβέρνησης από δημοκρατικούς το ποδόσφαιρο αναδύθηκε με επιτυχία. Ειδικά μετά την απόφαση να δουλεύουν οι εργάτες 8ωρο υπήρξε τεράστια αύξηση του ποδοσφαίρου.  

   Στην Λατινική Αμερική το άθλημα παίζονταν αυστηρά από ευγενείς, όταν όμως ο σιδηρόδρομος εμφανίστηκε αυτό άλλαξε. 

   Μπορούμε με πολύ απλά λόγια να πούμε ότι το ποδόσφαιρο άρχισε σαν κάποιο εξωγήινο διαστημόπλοιο (Αγγλικό) να προσγειώθηκε, όλοι εκείνη την εποχή έλεγαν ότι είναι άλλη μια τρέλα των Άγγλων, αλλά το ποδόσφαιρο έγινε αμέσως τρόπος ζωής και κάθε χώρα έβαλε τη σφραγίδα της πάνω του.  

  Εγώ...

30/03/2005